یعنی واسه رسیدن به چیزایی که خواستم ، تموم تلاشمو کردم .
حالا یا بدستش آوردم یا نه !
اما مهم این بوده که سعیمو کردم
و مهمتر اینکه از داشته هام با جون و دل مراقبت کردم
اینا رو بیخیال !
خواستم بگم
دنیا رو به آتیش می کشم
اگه بخواد پای تو رو وسط بکشه..
ولی تو دلت آشوبه...
یعنی میدونی اگه این کار رو بکنی ، این نتیجَشه !
و هی بهونه میاری واسه انجام ندادنش
هی بهونه میاری
هی بهونه میاری
بهونه های مختلف...
با خودت فکر می کنی
و میدونی که
تو خوشبینانه ترین حالت ممکن هم باز نتیجه ی مطلوبی نداره
پس بازم بهونه میاری
بازم . بازم . بازم...
اما
داد از اون روزی که مجبور میشی بخاطر کسی جز خودت ، اون کار رو انجام بدی
داد از اون روزی که مجبور میشی بهونه ها رو کنار بذاری
و نتیجه دقیقا چیزی میشه که می دونستی
دقیقا همون چیزی که بارها با خودت مرور کرده بودی
دقیقا یه مشت درد و بدبختی
یه مشت آه و حسرت
یه خروار خاطره
که تا آخر عمر باید بندازی رو شونه های خستَت و اینور اونورش کنی
تا هرجایی که پاهات توان رفتن دارن...
کسی که بتونه یه عده رو رهبری کنه
: ممکنه . چون من از اولشم یه انگل اجتماع بودم !
این دسته کلید ِ جناب بنفش تو ماتحتش گم شده
که هیچ هموطنی نمی تونه قفل های زندگیشو وا کنه...
میشه چشامو ببندم ؟
یه حس هایی رو نمیشه تو واژه ها جا داد
هی می نویسی
هی پاک می کنی
هی می نویسی
هی خط می زنی
هی می نویسی و آخرش
اونی نمیشه که می خوای..
راستی
بحث خواستن شد
من اونی ام که می خواستی
مگه نه ؟
از روزگار محو می شود
پرنده ی کوچکی که پیش از موعد می پرد
با این حال
خواب های کوتاه
دوست داشتنی ترند
اونایی که نون ندارن بخورن
از زندگی سیر !
تـُـ خمـ ـی ترین پارادوکس دنیا..
پیچکی وحشی ست
که از چشمانت
تا خود ِ خدا می روید..
مث تموم لحظه هایی که تو اوج ِ سرعت زدن زیر پام
مث تموم زمین خوردن هایی که حتی یه ثانیه هم اَدا در نیاوردم و سریع پا شدم
بازم پا میشم
حتی اگه کل بدنم درب و داغون شده باشه
آره رییس !
درسته که یه فرقایی بین زمین خوردنا هست
ولی من
عادت ندارم زمین بمونم
حتی اگه جفت پامو قلم کنی
و اینکه
حواست باشه مَشتی !
من
جدای از کُری ها و جرزنی هام
راه ِ دروازه رو هم خیلی خوب بلدم
«
ضمیمه شود به پست قبل
سبز می آید
سبز می ماند
سبز می میرد...
