متعلق به یک پیرمرد ِ نجار بوده... یه پیرمرد ِ تنها

تو یه جای دنج و دور افتاده

حس می کنم از اون آدمایی بوده که هیچوقت روی خوش زندگی رو ندیده

بدبیاری پشت ِ بدبیاری..

حس می کنم کلی حرف تو دلش مونده.. کلی درد و خستگی..

نمی دونم

شاید یه روح نفرین شده ست..  

شاید جادو شده.. و به چند نسل بعد از اون جسم هم می رسه

که الان نوبت منه..

آره.. فیلم زیاد می بینم.. خیلی زیاد..

وگرنه

راه برای رفتن زیاده..

یا یک عاقل در شهر دیوانگان

چه می تواند باشد

جز گوشه گیری

جز انزوا؟