1686× یکی از نقص‌های بزرگِ بشر، فراموشیه.

ما در برابر چیزهایی که به یاد داریم

شاید هزاران برابر، چیزهای مهمِ دیگه رو از یاد بردیم.

میگی شاید این یه حُسن باشه. نه؟

آره شاید.

اولین باری که دلت برای خودت تنگ شده رو یادته؟

یا اولین باری که خودتو تو آینه دیدی و از خودت راضی بودی؟

اولین باری که حسِ مالکیت به چیزی رو درک کردی یادته؟

یا مثلا اولین باری که فهمیدی دوس داری یه مسیرو پیاده بری؟

آره. داریم راجع به چیزایی حرف می‌زنیم که به یاد نمیاریم.

معمولا اولین‌ها رو فراموش می‌کنیم. نه همشون رو.

ذاتِ ما آدما فراموشکاره. این یه نقص یا مزیت می‌تونه باشه.

فراموشی.

ممکنه چیزای خیلی ساده رو از یاد ببریم

یا ممکنه چیزایی رو که می‌خوایم و نیازه که فراموش کنیم هرگز از یادمون نرن

اینه اون نقصی که دربارش حرف می‌زنیم.

هرچقدر بیشتر تلاش می‌کنی بیشتر تو ذهنت حک می‌شه.

مثل یه باتلاق.

مثل یه...

یه زخم بزرگ که خشک شده.

تو سعی می‌کنی خونِ خشک شده رو بکَنی

اما دوباره تازهَ‌ش می‌کنی

دوباره خون میاد..