که دنبال چیزی هستی و نمی دونی چیه ! 

یعنی تا می تونی همه چی و همه جا رو می گردی

یه بار وسایلتو.. یه بار دلتو.. یه بار مُختو..

همه ی هست و نیستتو زیر و رو می کنی

ولی خبری نیست که نیست..

هرچی بیشتر می گردی 

بیشتر دوس داری پیداش کنی

و هرچی کنجکاویت بیشتر میشه

بیشتر گمش می کنی

اون چیزی رو که حتی نمی دونی چیه.. 

یه بلاتکلیفی بزرگ 

خیلی بزرگ...

و ما از دور

تنها دو نقطه می بینیم

دو نقطه ی سیاه

نه سلامی

نه نگاهی آشنا

یکدیگر را نمی شناسند..

شاید خیابان

تمام خاطراتش را

خواب دیده باشد..

به ده سال و خورده ای (خرده) پیش که تازه از پرشین بلاگ اومده بودم به بلاگفا 

و مث یه آدمی که از یه شهر با امکانات کم

یهو پاشو میذاره تو تهران ، همه چی ِ بلاگفا برام تازه و جالب بود..

کاش زمان به عقب برگرده .. 

به همون روزهایی که وبلاگ ، خونه ی آدم بود.. خودِ آدم بود 

حتی به همون روزای اول  

که کامنت ها بیشتر از اینکه حرفهامون باشه ، شعر بود و جملات قصار 

همون روزا که رفاقتا بیشتر از اینکه رابطه باشه ، رفاقت بود 

رفیق بودیم. و برامون مهم نبود کسی که باهاش رفیقیم مذکره یا مونث !

از اون روزا دو سه نفری رو می شناسم هنوز.. 

و هنوز حتی از (آدم نما) نپرسیدم راستی اسمت چیه. پسری یا دختری..  

سالها می گذره و هنوز با اسم (آدم نما) یا (رفیق) صداش می کنم.. 

واژه ی رفیق برامون ارزش داشت.. واژه ی دوست برامون ارزش داشت  

کاش زمان به عقب برگرده.. 

به همون روزا که هرکسی نمی تونست با لمس یه دکمه وارد دنیای مجازی بشه 

کاش دنیای اینترنت مثل گذشته ها بشه.. 

به همون روزا که با دیال آپ می اومدیم..  

ما جنبه ی اینهمه تکنولوژی و امکانات رو نداریم.. 

بلاگفا رو میگم 

با همه گیر شدنِ اینستاگرام و تلگرام 

دیگه کمتر می بینیم کسی وبلاگنویسی رو ادامه بده 

هرکسی واسه خودش یه کانال تلگرام زده و نوشته هاشو اونجا میذاره 

زیر هر عکس توی اینستاگرام هم به جای یه کپشن کوتاه ، دو صفحه نوشته میذاره  

و دیگه نیازی به وبلاگنویسی ندارن ملت... 

شبیه گورستان شده بلاگفا

یه گورستان توی وسط هفته

که خیلی خلوت و غم انگیزه... 

ولی حتی یه گورستانِ خلوت و غم انگیز هم زیبایی هایی داره 

که توی هیچ جای دنیا نمی تونی پیدا کنی 

منم اینستاگرام دارم. منم تلگرام دارم. منم فیسبوک دارم.. 

ولی یه موی گندیده ی اینجا رو با هزارتای دیگه مثل اونا عوض نمیکنم.. 

بلاگفای عزیزم.. 

ملودیکِ عزیزم.. 

ممنونتم بابت تمام این سالها که تحمل کردین و می کنین...

قشنگی آسمون و دریا و خاک و آتیش و تموم اینا

اینه که هیچکدوم شبیه اون یکی نیستن

قشنگی هر چیزی  

به خاص بودنشه

پس ما چرا هی زور می زنیم شبیه هم باشیم؟

اینی که ما می کنیم چیه !

و اگه اینی که ما می کنیم ، زندگیه

پس اینی که بقیه می کنن چیه !؟

حالا هرچقدرم که میخوای بگو

به شـُـخـمـم !